CFDها و قراردادهای آتی: دو روش برای معامله حرکات قیمت
CFDها و قراردادهای آتی از بسیاری جهات شبیه یکدیگر هستند. هر دو ابزار به معامله‌گران امکان می‌دهند حرکات قیمت را معامله کنند، هم در صورت افزایش و هم در صورت کاهش قیمت موقعیت باز کنند و از اهرم استفاده کنند. در عین حال، خرید خود دارایی پایه ضروری نیست.
CFDها و قراردادهای آتی از بسیاری جهات شبیه یکدیگر هستند. هر دو ابزار به معامله‌گران امکان می‌دهند حرکات قیمت را معامله کنند، هم در صورت افزایش و هم در صورت کاهش قیمت موقعیت باز کنند و از اهرم استفاده کنند. در عین حال، خرید خود دارایی پایه ضروری نیست.
به همین دلیل، به‌راحتی می‌توان آن‌ها را در یک دسته قرار داد. برای مثال، یک معامله‌گر می‌تواند CFD نفت را باز کند یا قرارداد آتی نفت را انتخاب کند و در هر دو حالت از حرکت قیمت آن نتیجه بگیرد. اما ساختار خود معاملات متفاوت خواهد بود.
CFD قراردادی میان معامله‌گر و بروکر است. قرارداد آتی در بورس معامله می‌شود و پارامترهای اصلی آن از پیش تعیین شده‌اند: اندازه قرارداد، حداقل تغییر قیمت، روش تسویه و، برای قراردادهای آتی دارای سررسید، تاریخ انقضا.
این تفاوت تقریباً بر همه چیز دیگر تأثیر می‌گذارد: انتخاب اندازه موقعیت، مقدار مارجین، هزینه‌ها، نقدشوندگی و آنچه با نزدیک شدن تاریخ انقضای قرارداد برای موقعیت اتفاق می‌افتد. در ادامه، the difference between CFDs and futures و اینکه چرا دو ابزار در یک بازار می‌توانند رفتار متفاوتی داشته باشند را بررسی خواهیم کرد.
CFD چیست
CFD یک ابزار مالی مشتقه است که به معامله‌گران امکان می‌دهد تغییرات قیمت یک دارایی پایه را بدون خرید آن معامله کنند.
CFDها می‌توانند، برای مثال، به سهام، شاخص‌های سهام، جفت‌ارزها، طلا و نفت مرتبط باشند.
برای مثال، اگر معامله‌گر CFD طلا را انتخاب کند، خود فلز را خریداری نمی‌کند و مالک آن نمی‌شود. نتیجه معامله به میزان تغییر قیمت بین باز کردن و بستن موقعیت بستگی دارد.
اگر موقعیتی با انتظار افزایش قیمت باز شود و قیمت واقعاً افزایش یابد، این تفاوت به نفع معامله‌گر خواهد بود. اگر قیمت کاهش یابد، زیان ایجاد می‌شود. در موقعیت فروش، منطق برعکس است.
CFD معمولاً به‌عنوان یک ابزار جداگانه در یک بورس متمرکز معامله نمی‌شود. معامله از طریق بروکر انجام می‌شود که قیمت‌ها را ارائه می‌کند، اندازه‌های قابل‌دسترس موقعیت را تعیین می‌کند و شرایط معاملاتی را مشخص می‌سازد.
بنابراین، پارامترهای CFD ممکن است میان بروکرها متفاوت باشند. برای مثال، برای CFDهای یک بازار یکسان، بروکرهای مختلف ممکن است حداقل اندازه معامله، الزامات مارجین یا هزینه‌های انتقال موقعیت متفاوتی داشته باشند.
ما سازوکار این ابزار را با جزئیات بیشتر در مقاله CFD Demystified توضیح داده‌ایم.
قراردادهای آتی چیستند
قرارداد آتی نیز یک ابزار مالی مشتقه است، اما ساختار آن تفاوت قابل‌توجهی با CFD دارد.
چنین قراردادهایی در بورس معامله می‌شوند. پارامترهای اصلی هر یک از آن‌ها از پیش تعیین می‌شوند: کدام دارایی پایه قرارداد است، چند واحد از دارایی معادل یک قرارداد است و چه حداقل تغییر قیمتی استفاده می‌شود. قراردادهای آتی دارای سررسید همچنین تاریخ انقضای از پیش تعیین‌شده دارند.
برای مثال، یک قرارداد آتی نفت ممکن است معادل تعداد مشخصی بشکه باشد. قرارداد آتی شاخص سهام مقدار فیزیکی از دارایی ندارد، اما ضریب مشخصی دارد که ارزش حرکت یک‌واحدی شاخص را تعیین می‌کند.
معامله‌گر نمی‌تواند اندازه خود قرارداد را تغییر دهد. اگر یک قرارداد کافی نباشد، می‌توان دو یا سه قرارداد باز کرد. اگر، برعکس، یک قرارداد بیش از حد بزرگ باشد، معامله‌گر باید در صورت وجود، نسخه کوچک‌تری را پیدا کند.
در عین حال، برای باز کردن معامله لازم نیست کل ارزش اسمی قرارداد آتی واریز شود. همانند CFDها، از مارجین استفاده می‌شود، اما قوانین محاسبه آن و حفظ موقعیت متفاوت است.
Futures vs CFDs: تفاوت‌های اصلی
اگر نکات اصلی را کنار هم قرار دهیم، تصویر به این شکل است:
این جدول منطق کلی را نشان می‌دهد، اما شرایط ممکن است در هر گروه متفاوت باشند.
برای مثال، همه CFDها دائمی نیستند. برخی به قراردادهای آتی مشخصی مرتبط هستند و ممکن است تاریخ انقضا نیز داشته باشند. قراردادهای آتی نیز ممکن است برای یک دارایی، چند نسخه با اندازه‌های متفاوت قرارداد داشته باشند.
اندازه قرارداد
اندازه معامله یکی از محسوس‌ترین تفاوت‌ها میان CFDها و قراردادهای آتی است.
در CFDها، معمولاً می‌توان حجم را با انعطاف نسبتاً زیادی انتخاب کرد. بسته به ابزار، ممکن است حجم بر حسب لات، کسری از لات، تعداد سهام یا واحدهای دیگر مشخص شود.
فرض کنید معامله‌گری می‌خواهد در یک بازار مشخص موقعیت کوچکی بگیرد. اگر شرایط بروکر اجازه دهد، حجم CFD را می‌توان بدون گرفتن یک قرارداد استاندارد بزرگ و کامل، تا اندازه مناسب کاهش داد.
در عین حال، آزادی کامل نیز وجود ندارد. هر ابزار مشخصاتی دارد: حداقل حجم معامله، اندازه یک لات، ارزش حرکت یک واحد قیمت و پارامترهای دیگر.
در قراردادهای آتی، اندازه از پیش تعیین شده و برای همه شرکت‌کنندگانی که یک قرارداد مشخص را معامله می‌کنند یکسان است.
فرض کنید یک قرارداد معادل مقدار مشخصی از دارایی پایه باشد. امکان خرید، برای مثال، 0.4 از چنین قراردادی وجود ندارد. می‌توان یک، دو یا تعداد بیشتری قرارداد کامل باز کرد.
بسیاری از بازارها نسخه‌های کوچک‌تر قراردادهای آتی را ارائه می‌کنند که به معامله‌گران اجازه می‌دهد با حجم‌های کمتر کار کنند. اما حتی در این حالت نیز معامله‌گر از میان گزینه‌هایی که از قبل توسط بورس تعیین شده‌اند انتخاب می‌کند، نه اینکه اندازه معامله را به‌صورت دلخواه تعیین کند.
به همین دلیل، دو معامله که ظاهراً مشابه هستند ممکن است به مقدار متفاوتی سرمایه نیاز داشته باشند. CFD امکان تنظیم دقیق‌تر حجم متناسب با حساب را فراهم می‌کند، در حالی که در قراردادهای آتی باید اندازه قرارداد مشخص پیش از باز کردن موقعیت در نظر گرفته شود.
انقضا
قرارداد آتی در بیشتر موارد طول عمر مشخصی دارد.
یک قرارداد ممکن است، برای مثال، مربوط به مارچ، جون، سپتامبر یا دسامبر باشد. وقتی تاریخ تعیین‌شده فرا می‌رسد، معامله آن قرارداد پایان می‌یابد و روند تسویه یا تحویل پیش‌بینی‌شده در قوانین آغاز می‌شود.
تقویم به بازار بستگی دارد. برخی قراردادها هر ماه منتشر می‌شوند، در حالی که برخی دیگر فقط برای ماه‌های مشخصی از سال منتشر می‌شوند. قرارداد آتی دارای سررسید را نمی‌توان برای مدت نامحدود نگه داشت: این قرارداد تاریخ انقضای مشخصی دارد.
CFDها قوانین متفاوتی دارند. بسیاری از این ابزارها تاریخ انقضای از پیش تعیین‌شده ندارند. تا زمانی که وجوه کافی در حساب وجود داشته باشد و ابزار برای معامله در دسترس بماند، یک موقعیت می‌تواند بیش از یک روز معاملاتی، یک هفته یا یک ماه باز نگه داشته شود.
اما همه CFDها را نیز نباید دائمی در نظر گرفت.
اگر CFD به یک قرارداد آتی مشخص مرتبط باشد، بروکر ممکن است تاریخ انقضای خود را تعیین کند یا از سازوکاری برای انتقال به قرارداد بعدی استفاده کند. بنابراین، همیشه بهتر است شرایط انقضا در مشخصات ابزار موردنظر بررسی شود.
ما این موضوع را با جزئیات بیشتر در مقاله CFD Expiry and Rollover بررسی می‌کنیم.
انتقال موقعیت
انقضای قرارداد آتی دارای سررسید ویژگی دیگری ایجاد می‌کند — اگر معامله‌گر بخواهد موقعیت را برای مدت بیشتری حفظ کند، باید از یک قرارداد به قرارداد دیگر منتقل شود.
فرض کنید یک قرارداد آتی سپتامبر باز است، اما انتظار می‌رود ایده معاملاتی چند ماه دیگر ادامه داشته باشد. با نزدیک شدن قرارداد سپتامبر به تاریخ انقضا، آن قرارداد بسته می‌شود و قرارداد بعدی، برای مثال دسامبر، به جای آن باز می‌شود.
این انتقال موقعیت است.
نکته مهم این است که قیمت قرارداد جدید لزوماً با قرارداد قدیمی یکسان نخواهد بود. حتی اگر هر دو به یک دارایی مرتبط باشند، ممکن است میان آن‌ها تفاوت وجود داشته باشد.
قیمت قراردادهای دارای سررسیدهای مختلف تحت تأثیر نرخ‌های بهره، انتظارات بازار، هزینه‌های نگهداری کالا، سود سهام و عوامل دیگر قرار می‌گیرد. بنابراین، هنگام انتقال از یک قرارداد آتی به قرارداد دیگر، قیمت ورود نیز ممکن است تغییر کند.
در CFD دائمی، معمولاً نیازی نیست یک قرارداد به‌صورت دستی بسته و قرارداد دیگری باز شود. موقعیت می‌تواند به وجود خود ادامه دهد، اما بروکر ممکن است برای نگهداری آن در طول شب هزینه جداگانه‌ای دریافت کند.
با این حال، اگر CFD بر یک قرارداد آتی مبتنی باشد، شرایط ممکن است متفاوت باشد. در این حالت، بروکر ممکن است گاهی محاسبه قیمت را به قرارداد بعدی منتقل کند یا تاریخی تعیین کند که پس از آن ابزار فعلی دیگر معامله نشود.
بنابراین، هنگام نگهداری بلندمدت یک موقعیت، مهم است که نه‌تنها جهت بازار، بلکه ساختار قرارداد انتخاب‌شده نیز در نظر گرفته شود.
مارجین
هم CFDها و هم قراردادهای آتی به معامله‌گران اجازه می‌دهند موقعیتی را کنترل کنند که ارزش آن از مبلغی که مستقیماً برای باز کردن آن واریز شده بیشتر است.
برای این منظور از مارجین استفاده می‌شود.
فرض کنید ارزش یک موقعیت CFD برابر با 10 000 $ و مارجین موردنیاز 5% باشد. برای باز کردن معامله، 500 $ از وجوه خود معامله‌گر موردنیاز خواهد بود. 9 500 $ باقی‌مانده به‌عنوان یک وام معمولی به حساب واریز نمی‌شود. مارجین مقدار پولی را نشان می‌دهد که برای باز کردن و حفظ موقعیتی با اندازه مشخص باید در دسترس باشد.
سود و زیان بر اساس کل موقعیت محاسبه می‌شوند. بنابراین، یک حرکت کوچک قیمت می‌تواند نتیجه‌ای ایجاد کند که نسبت به مارجین واریزشده قابل‌توجه باشد.
اگر بازار برخلاف معامله باز حرکت کند، وجوه حساب کاهش می‌یابد. وقتی این وجوه برای حفظ موقعیت‌ها کافی نباشد، بروکر ممکن است طبق قوانین خود وجوه اضافی درخواست کند یا شروع به بستن معاملات کند.
مارجین در قراردادهای آتی نیز استفاده می‌شود، اما خود سیستم به شکل متفاوتی سازمان‌دهی شده است.
برای باز کردن قرارداد، مارجین اولیه لازم است. پس از باز شدن، برای باز ماندن موقعیت باید سطح مشخصی از وجوه در حساب باقی بماند. قرارداد آتی به‌طور منظم بر اساس قیمت جاری بازار دوباره ارزش‌گذاری می‌شود. اگر قیمت برخلاف موقعیت حرکت کند، زیان در حساب منعکس می‌شود. هنگامی که وجوه بیش از حد کاهش یابد، ممکن است نیاز باشد حساب تأمین مالی شود یا موقعیت کاهش یابد.
مقدار مارجین لزوماً همیشه ثابت نمی‌ماند. در دوره‌های نوسان بالا، الزامات ممکن است تغییر کنند، بنابراین مبلغی که برای باز کردن معامله کافی بوده است، ممکن است بعداً همیشه کافی نباشد.
در هر دو مورد CFDها و قراردادهای آتی، مارجین امکان باز کردن موقعیتی بزرگ‌تر با مقدار کمتری از وجوه خود معامله‌گر را فراهم می‌کند. به همین دلیل، تأثیر هر حرکت قیمت بر حساب را نیز افزایش می‌دهد.
هزینه‌های معاملاتی
ساختار هزینه‌های CFDها و قراردادهای آتی نیز متفاوت است. بنابراین، مقایسه آن‌ها تنها بر اساس کمیسیون اعلام‌شده برای هر معامله کاملاً درست نیست.
هنگام معامله CFDها ممکن است چند نوع هزینه ایجاد شود:
- اسپرد — تفاوت میان قیمت خرید و فروش؛
- کمیسیون معاملاتی جداگانه؛
- هزینه انتقال موقعیت به روز معاملاتی بعدی؛
- هزینه‌های تبدیل ارز؛
- هزینه‌های اضافی، در صورتی که در شرایط بروکر پیش‌بینی شده باشند.
مجموعه دقیق این هزینه‌ها به ابزار و نوع حساب بستگی دارد. در برخی موارد، هزینه اصلی معامله از قبل در اسپرد لحاظ شده است. در موارد دیگر، بروکر اسپرد محدودتری ارائه می‌کند، اما برای باز کردن یا بستن معامله کمیسیون جداگانه دریافت می‌کند.
برای یک معامله کوتاه‌مدت، هزینه اصلی ممکن است اسپرد یا کمیسیون باشد. اگر موقعیت برای چند هفته باز بماند، هزینه انتقال بسیار محسوس‌تر می‌شود.
قراردادهای آتی معمولاً شامل کمیسیون بروکر، هزینه‌های بورس و هزینه‌های تسویه هستند. علاوه بر این، معامله‌گر با اسپرد معمول بازار میان قیمت خرید و فروش روبه‌رو است.
یک قرارداد آتی معامله‌شده در بورس معمولاً هزینه انتقال روزانه‌ای را که برای بسیاری از CFDها رایج است ندارد. با این حال، هزینه زمان همچنان بر قیمت قرارداد تأثیر می‌گذارد.
برای مثال، قیمت قرارداد آتی ممکن است نرخ‌های بهره، سود سهام موردانتظار یا هزینه‌های نگهداری کالا را منعکس کند. بنابراین، نبود یک ردیف جداگانه برای "هزینه انتقال" به این معنا نیست که نگهداری موقعیت در طول زمان هیچ تأثیری بر هزینه آن ندارد.
هنگام مقایسه دو ابزار، بهتر است همه هزینه‌ها با هم و با در نظر گرفتن مدت موردانتظار معامله بررسی شوند.
نقدشوندگی
نقدشوندگی نشان می‌دهد که یک موقعیت تا چه اندازه به‌راحتی می‌تواند با قیمتی نزدیک به قیمت جاری بازار باز یا بسته شود.
در قراردادهای آتی، سفارش‌های شرکت‌کنندگان در بورس با یکدیگر روبه‌رو می‌شوند. خریداران و فروشندگان یک دفتر سفارش مشترک را تشکیل می‌دهند که قیمت‌ها و حجم‌های موجود را نشان می‌دهد. در عین حال، نقدشوندگی میان قراردادهای دارای سررسیدهای مختلف به‌طور یکنواخت توزیع نشده است.
برای مثال، قراردادهای آتی سپتامبر، دسامبر و مارچ ممکن است هم‌زمان معامله شوند. معمولاً معاملات بیشتری در فعال‌ترین قرارداد انجام می‌شود و با نزدیک شدن به انقضا، شرکت‌کنندگان به‌تدریج به قرارداد بعدی منتقل می‌شوند.
به همین دلیل، ممکن است یک قرارداد آتی روی همان دارایی به‌طور فعال معامله شود، در حالی که قرارداد دیگری به‌طور محسوسی کمتر معامله شود. این موضوع برای معامله اهمیت دارد: در نقدشوندگی پایین‌تر، اسپرد ممکن است گسترده‌تر باشد و اجرای یک سفارش بزرگ ممکن است دشوارتر شود.
CFDها برای همه شرکت‌کنندگان بازار یک دفتر سفارش بورسی مشترک ندارند. قیمت‌ها و شرایط اجرا به زیرساخت بروکر، تأمین‌کنندگان نقدشوندگی آن و بازاری که دارایی پایه در آن معامله می‌شود بستگی دارند. بنابراین، CFD معمولاً قیمت بازار پایه را دنبال می‌کند، اما قیمت آن لزوماً تا آخرین رقم اعشار با قیمت بورس مطابقت ندارد.
برای مثال، قیمت نهایی ممکن است تحت تأثیر اسپرد بروکر، ساعات معاملاتی و ویژگی‌های منبع قیمت قرار گیرد.
جزئیات بیشتر درباره نحوه شکل‌گیری ارزش چنین قراردادی را می‌توان در مقاله How CFD Prices Are Calculated یافت.
CFDها و قراردادهای آتی کجا معامله می‌شوند
قراردادهای آتی در بورس‌های سازمان‌یافته معامله می‌شوند.
بورس مشخصات قرارداد و قوانین عمومی معاملات را تعیین می‌کند. برای همه شرکت‌کنندگان در یک قرارداد آتی یکسان، اندازه قرارداد، حداقل تغییر قیمت و روش تسویه یکسان هستند. قراردادهای دارای سررسید نیز تاریخ انقضای از پیش تعیین‌شده دارند. تعهدات از طریق سیستم تسویه‌ای انجام می‌شوند که موقعیت‌های شرکت‌کنندگان را ثبت و تسویه‌ها را انجام می‌دهد.
CFDها ابزارهای خارج از بورس هستند. موقعیت از طریق بروکر باز می‌شود و این بروکر است که دسترسی به قرارداد، قیمت‌ها و پلتفرم معاملاتی را فراهم می‌کند.
بنابراین، CFD روی یک شاخص سهام و قرارداد آتی روی همان شاخص را نمی‌توان صرفاً به این دلیل که نمودارهایشان شبیه یکدیگر است، یک ابزار یکسان در نظر گرفت. ممکن است هر دو بازار پایه یکسانی داشته باشند، اما اندازه موقعیت، مارجین، انقضا، هزینه‌ها و قوانین اجرا متفاوت خواهند بود.
CFDها و قراردادهای آتی برای چه استفاده می‌شوند
Trading CFDs and futures به معامله‌گران امکان می‌دهد بدون خرید معمول دارایی پایه، حرکات قیمت را معامله کنند.
اگر معامله‌گر انتظار افزایش قیمت را داشته باشد، می‌تواند موقعیت خرید باز کند و اگر انتظار کاهش قیمت را داشته باشد، موقعیت فروش باز کند. بنابراین، CFDها و قراردادهای آتی برای معاملات سفته‌بازانه در بازارهای مختلف استفاده می‌شوند.
قراردادهای آتی کاربرد رایج دیگری نیز دارند — پوشش ریسک.
فرض کنید یک تولیدکننده کالا می‌داند که چند ماه بعد باید کالای خود را بفروشد. اگر تا آن زمان قیمت بازار به‌شدت کاهش یابد، درآمد آینده نیز کمتر خواهد شد. قرارداد آتی به شرکت امکان می‌دهد قیمت را از قبل تثبیت کند یا بخشی از چنین کاهشی را جبران کند.
شرکتی که قصد دارد چند ماه بعد کالایی خریداری کند با ریسک معکوس روبه‌رو است — قیمت ممکن است افزایش یابد. برای چنین شرکتی، قرارداد آتی می‌تواند به‌عنوان محافظت در برابر این افزایش استفاده شود.
CFDها در معاملات خرد از طریق پلتفرم‌های بروکری رایج‌تر هستند. یک حساب واحد می‌تواند بدون نیاز به خرید خود دارایی‌ها، دسترسی به ارزها، شاخص‌ها، کالاها، سهام و بازارهای دیگر را فراهم کند.
برای یک معامله‌گر خرد، امکان انتخاب دقیق‌تر اندازه موقعیت می‌تواند در اینجا مناسب باشد. اگر یک قرارداد استاندارد کامل بورسی برای حساب بیش از حد بزرگ باشد، نیازی به استفاده از آن نیست.
اما نحوه استفاده از ابزار، ریسک خود اهرم را تغییر نمی‌دهد.
اگر اندازه موقعیت نسبت به وجوه موجود در حساب بزرگ باشد، یک حرکت کوچک بازار ممکن است برای ایجاد سود یا زیان قابل‌توجه کافی باشد. این موضوع هم در مورد CFDها و هم قراردادهای آتی صدق می‌کند.
CFDها یا قراردادهای آتی: تفاوت اصلی چیست؟
CFDها و قراردادهای آتی ممکن است دسترسی به یک بازار یکسان را فراهم کنند، اما از نظر ساختاری ابزارهای متفاوتی هستند.
CFD یک قرارداد خارج از بورس میان معامله‌گر و بروکر است. اندازه موقعیت معمولاً با انعطاف بیشتری قابل تنظیم است و بسیاری از ابزارها تاریخ انقضای ثابت ندارند. با این حال، هنگام نگهداری موقعیت برای مدت طولانی ممکن است هزینه‌های انتقال ایجاد شوند.
قرارداد آتی در بورس معامله می‌شود و پارامترهای از پیش تعیین‌شده دارد. اندازه آن را نمی‌توان به‌صورت دلخواه تغییر داد. اگر قرارداد دارای سررسید باشد، تاریخ انقضا نیز باید در نظر گرفته شود: برای حفظ موقعیت برای مدت بیشتر، معامله‌گر در نهایت باید به قرارداد بعدی منتقل شود.
ساختار هزینه‌ها، سیستم مارجین و منبع نقدشوندگی نیز متفاوت هستند.
بنابراین، پیش از باز کردن معامله، بهتر است فقط به نمودار دارایی پایه نگاه نشود. اندازه خود قرارداد، ارزش حرکت یک واحد قیمت، مارجین موردنیاز، تاریخ انقضا و هزینه‌هایی که ممکن است هنگام نگهداری موقعیت ایجاد شوند، به همان اندازه اهمیت دارند.
سؤالات متداول
CFDs vs Futures: تفاوت چیست؟
CFD یک قرارداد خارج از بورس میان معامله‌گر و بروکر است. قراردادهای آتی در بورس معامله می‌شوند و پارامترهای از پیش تعیین‌شده دارند.
این ابزارها همچنین از نظر اندازه موقعیت، انقضا، قوانین محاسبه مارجین، انتقال به قرارداد بعدی و ساختار هزینه‌های معاملاتی متفاوت هستند.
آیا CFDها تاریخ انقضا دارند؟
همه آن‌ها خیر. بسیاری از CFDها تاریخ انقضای ثابت ندارند و تا زمانی که وجوه کافی برای حفظ موقعیت وجود داشته باشد و ابزار برای معامله در دسترس باشد، می‌توانند باز باقی بمانند.
با این حال، CFDهای مرتبط با قراردادهای آتی ممکن است تاریخ انقضای خود یا سازوکاری برای انتقال به قرارداد بعدی داشته باشند.
آیا قراردادهای آتی تاریخ انقضا دارند؟
همه آن‌ها خیر. بیشتر قراردادهای آتی سنتی تاریخ انقضای مشخصی دارند، اما قراردادهای دائمی نیز وجود دارند.
پیش از انقضای یک قرارداد آتی دارای سررسید، موقعیت را می‌توان بست یا به قرارداد بعدی منتقل کرد. اگر تا پایان نگه داشته شود، آنچه بعداً اتفاق می‌افتد به شرایط ابزار بستگی دارد: تسویه ممکن است نقدی باشد یا شامل تحویل دارایی پایه شود.
چرا یک موقعیت آتی به قرارداد بعدی منتقل می‌شود؟
این کار برای قراردادهای آتی دارای سررسید، زمانی که تاریخ انقضای آن‌ها نزدیک می‌شود، انجام می‌شود.
اگر ایده معاملاتی همچنان معتبر باشد و معامله‌گر بخواهد موقعیت را حفظ کند، قرارداد در حال انقضا بسته و قرارداد بعدی با تاریخ انقضای دیرتر به جای آن باز می‌شود.
قیمت‌های این دو قرارداد ممکن است متفاوت باشند.
آیا CFDها باید به قرارداد بعدی منتقل شوند؟
به نوع آن بستگی دارد.
در CFD دائمی، معمولاً نیازی نیست یک قرارداد به‌صورت دستی بسته و قرارداد دیگری باز شود. موقعیت به وجود خود ادامه می‌دهد، اگرچه ممکن است برای نگهداری آن هزینه‌ای دریافت شود.
اگر CFD بر قرارداد آتی مبتنی باشد، قوانین انتقال توسط بروکر تعیین می‌شوند.
آیا در معاملات CFD و قراردادهای آتی از مارجین استفاده می‌شود؟
بله. در هر دو حالت، باز کردن یک موقعیت معمولاً مستلزم واریز کل ارزش اسمی آن نیست.
با این حال، مقدار مارجین، قوانین محاسبه و شرایط حفظ موقعیت متفاوت هستند.
آیا CFDها و قراردادهای آتی را می‌توان روی یک دارایی یکسان معامله کرد؟
بله. برای مثال، CFDها و قراردادهای آتی مرتبط با نفت، طلا، شاخص‌های سهام یا ارزها وجود دارند.
با این حال، این‌ها قراردادهای متفاوتی هستند. حتی اگر به حرکات یک بازار یکسان واکنش نشان دهند، قیمت‌ها، اندازه موقعیت‌ها، مارجین، تاریخ‌های انقضا و هزینه‌های معاملاتی آن‌ها ممکن است متفاوت باشند.
پس از انقضا چه اتفاقی برای قرارداد آتی دارای سررسید می‌افتد؟
به نوع قرارداد بستگی دارد.
برخی قراردادهای آتی به‌صورت نقدی تسویه می‌شوند: شرکت‌کنندگان تفاوت نهایی را دریافت یا پرداخت می‌کنند. برخی دیگر تحویل دارایی پایه را پیش‌بینی می‌کنند.
معامله‌گران خرد معمولاً چنین موقعیت‌هایی را زودتر می‌بندند یا منتقل می‌کنند و منتظر تسویه نهایی نمی‌مانند.
چرا قیمت CFD و قرارداد آتی می‌تواند متفاوت باشد؟
آن‌ها به روش‌های متفاوتی محاسبه می‌شوند.
قیمت یک قرارداد آتی دارای سررسید نه‌تنها به ارزش جاری دارایی پایه، بلکه به زمان باقی‌مانده تا انقضای قرارداد، نرخ‌های بهره و عوامل دیگر نیز بستگی دارد.
قیمت CFD طبق قوانین بروکر و بر اساس بازار مربوطه شکل می‌گیرد. بنابراین، این دو ابزار ممکن است در یک جهت حرکت کنند، اما لازم نیست دقیقاً قیمت یکسانی را نشان دهند.
