نفت به دنبال مسیرهای جدید است
بازار به دلیل محاصره دوگانه در خاورمیانه نگران است
XBR/USD
منطقه کلیدی:91.00 - 95.00
خرید: 96.50 (در بازگشت پس از آزمون مجدد 95); هدف 98.50-100; حد ضرر95.80
فروش: 90.00 (بر اساس یک پایه منفی قوی); هدف 87.50-86.50; حد ضرر90.70
تشدید درگیری میان ایران و اسرائیل در آخر هفته گذشته نشان داد که امیدها به دستیابی به یک توافق صلح تا چه اندازه شکننده است. اکنون دیگر نمیتوان یک ریسک جدید را نادیده گرفت: احتمال مسدود شدن تنگه بابالمندب — آخرین مسیر برای نفت عربستان سعودی.
یادآوری میکنیم:
ایران بیش از سه ماه پیش تنگه هرمز را بست و از آن زمان تاکنون تنها سه عامل مانع از رسیدن قیمتها به رکوردهای جدید شدهاند: ذخایر عظیم چین (بیش از 1.2 میلیارد بشکه)، حجم بالای نفتی که از قبل در نفتکشها بارگیری شده است، و توانایی عربستان سعودی برای حفظ صادرات از مسیرهای جایگزین هرمز. اما اگر متحدان ایران در یمن — حوثیها — تصمیم بگیرند تنگه بابالمندب را مسدود کنند، بازار نفت با یک فاجعه جدید مواجه خواهد شد.
- تردد از طریق بابالمندب از سال 2023 محدود شده بود. در آن زمان، اکثر کشتیهای تجاری مسیر جایگزین از طریق دماغه امید نیک را انتخاب کردند که زمان سفر از آسیا به اروپا را 1.5–2 هفته افزایش میدهد. تا سال 2025 سطح تنش کاهش یافت، اما ترافیک هرگز به سطح پیش از بحران بازنگشت.
- صادرات نفت عربستان سعودی (بهویژه نفت شاخص Arab Light) از بندر ینبع در دریای سرخ به شدت افزایش یافت، زیرا این کشور خط لوله شرق–غرب را با حداکثر ظرفیت به کار گرفت. شرکت Saudi Aramco در گزارش سهماهه نخست خود تأیید کرد که حجم انتقال نفت از این خط لوله به بالاترین سطح تاریخی رسیده است.
- عراق و امارات متحده عربی توسعه خطوط لوله جایگزین را برای کاهش وابستگی به تنگه هرمز تسریع کردهاند. مسیر عبوری از کردستان تا بندر جیهان ترکیه در دریای مدیترانه قرار است به اقتصاد عراق کمک کند. با این حال، این مسیر نیز در معرض تهدید قرار دارد: ایران در ماه آوریل به خط لوله شرق–غرب عربستان و بندر فجیره حمله کرد که باعث اختلال در عملیات صادراتی شد.
- گزینه جایگزینی که چین از آن استفاده میکند برای اکثر مصرفکنندگان در دسترس نیست. در ماه مه، چین خرید نفت از بازارهای خارجی را به شدت کاهش داد: حجم واردات به پایینترین سطح خود در بیش از هشت سال گذشته رسید.
- پکن عمداً از خریدهای تهاجمی خودداری میکند و با از دست دادن بخش عمدهای از عرضه نفت خلیج فارس از طریق سه ابزار سازگار میشود: محدودیتهای صادراتی، کاهش نرخ بهرهبرداری پالایشگاهها و استفاده از ذخایر انباشتهشده. به احتمال زیاد چین طی چند ماه آینده واردات خود را افزایش نخواهد داد و از بحران کنونی بهعنوان قدرتمندترین بازیگر خارج خواهد شد.
و در نتیجه چه میشود؟
در شرایط کنونی، کافی است حوثیها چند نفتکش را در سواحل یمن هدف قرار دهند تا به دلیل ترس از حملات بعدی، ترافیک در بابالمندب دچار فروپاشی شود. بازار روزانه چند میلیون بشکه دیگر از نفت سنگین عربی را از دست خواهد داد. این موضوع هم جنگ و هم قیمتها را به سطوح جدیدی خواهد رساند.
چنین سناریویی دسترسی به نفت در بازار نقدی را به شدت کاهش داده و هزینهها را بهطور قابلتوجهی افزایش خواهد داد: نرخهای حملونقل دریایی و مصرف سوخت افزایش مییابد. علاوه بر این، کارایی بازار کاهش خواهد یافت، زیرا ابرنفتکشهای کلاس VLCC در حالت بارگیری کامل از نظر فنی قادر به عبور از کانال سوئز نیستند.
توسعه مسیرهای جدید نهتنها به سرمایهگذاریهای کلان، بلکه به زمان و همچنین توافقهای بینالمللی نیاز دارد، بهویژه زمانی که خطوط لوله از چند کشور عبور میکنند. پویایی قیمت در شاخصهای اصلی همچنان بیثبات و از منظر سفتهبازی خطرناک باقی میماند.
پس عاقلانه رفتار میکنیم و بیجهت ریسک نمیکنیم.
برای همه آرزوی سود!
