نشست در مه جنگ
انتظار چه چیزی از جلسه پاریس می‌رود
EUR/USD
منطقه کلیدی: 1.1600 - 1.1650
خرید: 1.1720(بر اساس یک پایه مثبت قوی) ; هدف 1.1850; حد ضرر1.1650
فروش: 1.1550 (پس از تست مجدد 1.1650) ; هدف 1.1400-1.1350; حد ضرر1.1600
در حالی که دلار آمریکا همچنان در جفت‌ارزها در برابر دارایی‌های پرریسک پیشتاز است، مقامات مالی گروه هفت امروز در نشستی گرد هم آمدند که به دلیل مقیاس مشکلاتی که قصد بررسی آن‌ها را دارد، در معرض این خطر قرار دارد که وارد تاریخ شود. اما احتمال یافتن راه‌حل برای این مشکلات بسیار پایین است.
برای نخستین بار از زمان تأسیس G7، نه تنها وزیران دارایی و رؤسای بانک‌های مرکزی، بلکه وزیران انرژی و همچنین نمایندگان آژانس بین‌المللی انرژی نیز در یک مکان گرد هم آمدند. به‌طور رسمی این یک قالب کاری است. در عمل، تلاشی برای جلوگیری از دور جدیدی از بی‌ثباتی اقتصادی جهانی است.
بحران اقتصادی و انرژی ناشی از جنگ آمریکا و اسرائیل علیه ایران آن‌قدر درهم‌تنیده شده که دیگر بررسی جداگانه آن‌ها از طریق نهادهای مختلف معنایی ندارد.
نمایندگانی از برزیل، هند، کره جنوبی و کنیا دعوت شده‌اند — کشورهایی که بخش قابل توجهی از تولید جهانی، مصرف انرژی و مواد معدنی حیاتی را نمایندگی می‌کنند.
حضور سوریه در مشورت‌های پشت درهای بسته توجه ویژه‌ای را جلب کرده است: بازسازی این کشور و بازگشت آن به نظام مالی بین‌المللی به‌طور جدی مورد بحث قرار گرفته است.
واشنگتن با مأموریتی جداگانه به پاریس آمده است. اسکات بسنت، وزیر خزانه‌داری آمریکا، اعلام کرد که تلاش خواهد کرد متحدان را برای حمایت از رژیم سخت‌گیرانه‌تر محدودیت‌های مالی علیه ایران متقاعد کند تا تأمین مالی زیرساخت نظامی آن محدود شود.
هدف اصلی نشست: جلوگیری از یک بحران اقتصادی جهانی.
دستور کار شامل: عدم تعادل‌های تجاری، بدهی عمومی، نوسانات بازار، منابع حیاتی، امنیت انرژی، حمایت از اقتصادهای در حال توسعه، و تأمین مالی بازسازی سوریه و اوکراین است. شکاف میان لحن دیپلماتیک پاریس و لحن تهاجمی واشنگتن به یکی از محورهای اصلی نشست تبدیل شده است.
وضعیت بازار نفت در مرکز توجه قرار خواهد داشت. مقیاس تخریب: ۳۰–۴۰٪ از ظرفیت پالایش در خلیج فارس آسیب دیده یا نابود شده است و ۱۷٪ از ظرفیت تولید گاز از کار افتاده — بازسازی آن حدود سه سال زمان خواهد برد. این یک بحران عرضه نیست — یک شکست ساختاری است که خروج از آن با سال‌ها سنجیده می‌شود، نه هفته‌ها.
بازگشایی تنگه هرمز و پایان درگیری اهمیت اساسی برای کاهش پیامدهای اقتصاد جهانی دارد.
موضوع جداگانه این نشست، تحلیل سفر ترامپ به پکن است که بدون توافق روشن پایان یافت. وزیران G7 انتظار دارند از طرف آمریکایی تحلیل دقیق‌تری درباره اینکه دقیقاً رهبران دو اقتصاد بزرگ جهان بر سر چه موضوعاتی به توافق نرسیدند دریافت کنند.
به بیان ساده، مقامات تأثیرگذار در تلاش‌اند به یک سؤال ناخوشایند پاسخ دهند: چگونه می‌توان از سناریویی جلوگیری کرد که در آن جهان هم‌زمان با انرژی گران، تورم بالا، کندی رشد اقتصادی و بی‌ثباتی مالی مواجه شود.
انتظار شکست‌های بزرگ نباید داشت. چنین نشست‌هایی به‌ندرت با رویدادهای غیرمنتظره پایان می‌یابند. با این حال، چند سناریو محتمل به نظر می‌رسد.
- ممکن است گروه هفت بر سر یک استراتژی مشترک درباره منابع حیاتی برای کاهش وابستگی به چین به توافق برسد. این به معنای سرمایه‌گذاری‌های جدید، یارانه‌ها و ایجاد مسیرهای لجستیکی جایگزین است.
- هماهنگی سیاست مالی محتمل است — سیگنالی به بازارها که بزرگ‌ترین اقتصادهای جهان در صورت تشدید نوسانات آماده اقدام مشترک هستند. حتی یک بیانیه سیاسی گاهی از اقدامات واقعی قوی‌تر عمل می‌کند: برای بازارها، نفس هماهنگی اهمیت دارد.
- ممکن است موضع سخت‌تری درباره تحریم‌ها شکل بگیرد، هرچند با زبان دیپلماتیک تعدیل‌شده. به‌ویژه اگر آمریکا بتواند شرکای خود را متقاعد کند که ریسک عدم اقدام از پیامدهای محدودیت‌ها بیشتر است.
نشست‌های G7 اغلب به‌عنوان گفت‌وگوی نخبگان درباره موضوعاتی دور از واقعیت تلقی می‌شوند. اما تصمیمات آن‌ها به‌سرعت به مسائل کاملاً روزمره تبدیل می‌شود: قیمت بنزین، نرخ وام مسکن، هزینه تجهیزات وارداتی و سطح تورم.
اگر اضطراب بازارها کاهش یابد، جهان فرصتی برای اجتناب از یک شوک اقتصادی جدید خواهد داشت. اما اگر طرف‌ها دوباره دچار اختلاف شوند، سرمایه‌گذاران ممکن است آن را نشانه‌ای از ضعف غرب تلقی کنند و بازارها با موج جدیدی از بی‌ثباتی واکنش نشان دهند.
پس عاقلانه رفتار می‌کنیم و بی‌جهت ریسک نمی‌کنیم.
برای همه آرزوی سود!
